Archivo del Autor: Goiatz

Nire animalia beldurra dauka klinikan

Zuen animaliak beldurra daukate klinikan? Blog honetan pauta batzuk emango dizkizuet bisita lasaiagoak izateko. 😉

Gure maskotarako, albaitariarengana joaten gehienetan ez da oso atsegina. Kasu batzuetan beldurra hain handia denez, gure animalia albaitariariarengana ez dugu eramaten oso gaixo egon arte. Eta hori ez da batere ona.. Horregatik aholku batzuk eman nahi dizuet bisitak klinikan errazteko.

Lehenik eta behin, ez ezazu itxaron albaitariaregana joateko arazoa sortu denean. Ahalegina egin eta txakurkume bat denetik ekarri klinikara ohitzen joateko. Hilabeten guztietan desparasitatzeko pastilla emango diogu eta berrikuste orokor bat egingo diogu. Forma honekin txikiak direnetik ohitzen ditugu klinikara. Gainera berrikustea doain da bakarrik pastilla kobratuko dizuegu. Laguntza ume bat soilik da hilabete guztiak ekar diezazkiguzuela zuen kumeei.

Muchos premios y contactos agradables hace que los perros acudan mucho más tranquilos al veterinario.

Muchos premios y contactos agradables hace que los perros acudan mucho más tranquilos al veterinario.

Garaiz iritsi ez bagara eta klinikan txakur beldurti bat bueltatu bada, kontsulta “zuriak” egiten ditugu. Kontsulta hauetan ez diegu ezer traumatiko egiten. Kontsultara pasatuko gara soilik eta sariak emateko. Batzuetan ezta ere ez gara kontsultan sartzera heltzen. Espera gelan geldituko gara. Pesuan igoko dugu (nahi badu) eta sari asko emango dizkiogu. Kontsulta-mota hauek erabiltzen dira gure animaliari erakusteko klinika dibertigarria ere izan daitekela eta gozoki-iturri haundi bat gainera 🙂

Etxean ere bai lan egin ahal duzue. Kontu handiz, hankak ikutu, atzazkalak mozten saiatu, belarriak eta begiak garbitu.. ohitu behar duzue gorputz guztia eskuztatzera eta zerbait guztiz arruntaren moduan ikus dezatela.

Lan guzti hauek egin arren, ( kontsulta zuriak, etxeko lanak) beldurra izaten jarraitzen badu, oiane, gure txakur hezitzailea,  balioetsiko du hark trata dezakeen gorabeheraren bat bada edo txakur etologo baten batek ikusi behar duen.

Consulta blanca

Gasteizetik hurbilen daukagun txakur etologoa Gloria deitzen da eta Berangon dago. Ziur gaude hark lan ona  arazoak dituzten animaliekin egiten duela eta guztiz gomendatzen dugu. Arazoren bat baduzue zuen txakurraren portaerarekin dei diezaiozuela animatzen zaituztegu.

Blog hau gusta dakizuela espero dut. Animalia bat beldurrez izatea oso frustragarria izan daiteke. Baina maitasunarekin eta egonarriarekin inoiz imajinatu ez zenituzten gauzak lortu ahal izango dituzue.

Agur bero bat.

 


Eutanasia y luto

Este mes vamos a tratar un tema delicado, pero creo que muy importante para tod@s. Vamos a hablar acerca de la eutanasia y lo que sucede después de tomar esta dura decisión.

Definición de eutanasia según la rae:

  1. Acto de provocar intencionadamente la muerte de una persona (en este caso animal) que padece una enfermedad incurable para evitar que sufra.
  2. 2.
    Muerte sin dolores, molestias ni sufrimientos físicos.

Tomar la decisión de eutanasiar a nuestro animalito puede ser una de las decisiones más difíciles de nuestras vidas. Sabemos lo que nos aportan nuestras mascotas. Amor, fidelidad, cariño, compañía interminable…  por eso cuesta mucho decir adiós a los que tanto nos aportan. Lo primero quiero aclarar que en esta clínica estamos a favor de la eutanasia únicamente en casos de enfermedades incurables o con perdida importante de calidad de vida, ya sea por dolor o por otras causas. (Falta de movilidad, imposibilidad para alimentarse…)

También puede estar indicada en aquellos casos en los que el animal pueda poner en riesgo su vida o la de otros seres vivos.

Eutanasiar o no a vuestras mascotas es únicamente vuestra decisión. Nadie os puede coaccionar ni a hacerlo ni a no hacerlo y nosotras siempre respetaremos vuestras decisiones.

Cuando llega el momento de eutanasiar a mi animal? 

Os puedo asegurar que cuando os recomendamos eutanasiar a vuestro animal es porque no nos queda ni la más mínima duda de que es lo mejor para él. Siempre vamos a por todas y proponeros una eutanasia es un fracaso tanto para nosotras como para vosotros, y si aún si os lo mencionamos en algún momento es porque creemos que va a ser la forma más bonita de despedirnos de él, sin dolores, sin sufrimientos y con mucho amor y cariño.

Llegado el momento…

Hay 3 opciones igual de respetables llegado el momento de eutanasiar a nuestro animal. Podemos estar presentes durante todo el proceso, quedarnos hasta que el animal esté sedado y ya no sea consciente de lo que ocurre a su alrededor, o quedarnos directamente fuera de la consulta desde el principio. Nunca debéis culparos si no sois capaces de entrar a consulta en ese triste momento, no significa que no queráis a vuestros animales o que no os importe lo que suceda dentro de la consulta. Cada persona tiene diferentes formas de afrontar una muerte, y todas son igual de respetables.

Si puedo daros mi humilde opinión, en la mayoría de ocasiones es más reconfortante para el animal que permanezcáis a su lado al menos hasta que esté sedado y ya no sea consciente de lo que ocurre a su alrededor. En el último paso no sería necesario que permanecieseis en consulta ya que puede ser traumático para vosotros y vuestro animal no va a darse realmente cuenta de que estáis ahí.

sleeping-orange-tabby-cat-14457262424S9

Duelo

Después de haber tomado esta dura decisión nuestra cabeza puede sumergirse en un mar de dudas… ¿He hecho bien? ¿ Seguro que no ha sufrido? ¿ Por qué no pedí una segunda opinión? ¿Por qué no le llevé al veterinario antes? Estas preguntas que nos hacemos son totalmente normales y forman parte de nuestro duelo. Si os ayuda mi opinión he de deciros que normalmente las personas que realmente amáis a vuestros animales hacéis siempre lo correcto y lo que en ese momento os pareció mejor para ellos. Y no debéis culparos por lo sucedido.

Siempre va a haber personas que no entiendan los sentimientos que tenemos hacia nuestras mascotas ni el dolor que vamos a sentir cuando sintamos su pérdida. Por eso, la compañía de personas amantes de los animales va a ser primordial a la hora de pasar nuestro duelo. Va a ser importante esforzarnos en hablar acerca de la pérdida y desahogarnos lo que necesitemos.

Por último, no os cerréis a compartir vuestra vida con otros animales en el futuro. Es lógico y normal que después de una pérdida no queramos volver a pasar por esa tristeza pero os privaríais de volver a sentir el amor incondicional de otro amigo y también privaríais a otro ser vivo de ser feliz junto a vosotros.

“Solo muere quien es olvidado”

Os dejo esta bonita pero triste historia. La valentía de este dueño al tomar la decisión de eutanasiar a su querido amigo sin ni si quiera estar aun en una fase terminal pero sabiendo que nada bueno le espera. Asumir lo que va a pasar  y tomar la decisión pensando únicamente en su amigo.

 

 


Nuestro Ken

Hola a tod@s! El mes pasado os hablé del caso de Ken, pero como se que muchos no entendéis Euskera y quiero que todos conozcáis su historia este mes he querido contarla en castellano.

Ken es un precioso y simpático Setter Inglés. Y cuando digo nuestro.. está mejor que dicho. Ya que es el perro de Janire, nuestra atv 😉 Quiero contaros esta historia para que quede constancia de que muchas veces pueds ocurrirles cosas a nuestros animales y no llegamos nunca a conocer el motivo del por qué les ha ocurrido.. Ya nos gustaría saber siempre que les pasa y por qué les ha pasado pero eso es algo que no está en nuestras manos y aunque hagamos todo lo posible por saberlo puede que nunca lleguemos a conseguirlo.

Ken llegó a la clínica el dia 23 de Noviembre. su dueña Janire lo trajo a la clínica muy preocupada. Como Marisol estaba en consulta en ese momento yo misma me dispuse a  hacerle la primera revisión. Janire contaba que ya en casa, Ken se había caído del sofá, y que al bajarlo a la calle también había caído por la escalera. Como es muy dormiloncete no le había dado mucha importancia pensando que podía haber sido porque estaba muy adormilado. Pero ya en la calle Ken cayó al suelo y estuvo unos segundos sin poder levantarse. Eso ya no era nada normal.. y por eso lo había traído corriendo a la clínica.  Lo primero de lo que me di cuenta es que tenía las mucosas bastante pálidas, y mostraba descoordinación. Le realizamos un electrocardiograma que fue normal. Ken padece una enfermedad cardíaca, que aunque está controlada, pensamos que quizá podía haber sido el motivo de esas caídas, pero todos los valores cardíacos eran correctos. También le realizamos unos análisis de sangre que fueron completamente normales. Se quedó en la clínica hasta la noche con fluidoterapia y enseguida empezó a recuperar el color, Janire se lo llevó a casa.

Al día siguiente Ken estuvo en el pueblo y no ocurrió ningún incidente pero el domingo empezó a tener una diarrea hemorrágica espantosa. Janire lo volvió a traer a la clínica y Marisol vino rápido a verle. Se le volvieron a realizar análisis tanto de heces como de sangre pero todo parecía normal. Volvieron a ponerle suero y a la noche volvió a casa con un poco de medicación para la diarrea.

IMG_2794

Lunes. Janire lo trajo a la clínica porque la diarrea continuaba y no veía bien a Ken. Estuvo toda la mañana con nosotras pero ese mismo mediodía empezó la odisea. Ken no se levantaba, se hacía cacas encima y estaba empezando a tener un color amarillento.. volvimos a realizarle unos análisis y bingo, ahora sí, marcaban  unos valores hepáticos nada buenos y una caída severa de la glucosa. Qué estaba pasando? Decidimos que Ken necesitaba de cuidados intensivos por eso le remitimos a Indautxu, el hospital veterinario en Bilbao.

Ken pasó 2 días en Indautxu. Hubo sospecha de leptospira, una enfermedad infecciosa que podría dar estos síntomas pero la prueba fué negativa. Finalmente se le diagnosticó una colangio hepatitis infecciosa, la causa? Nadie la sabía.. ni la hemos llegado a saber a día de hoy.

Gracias a los cuidados de Janire que pasó día y noche junto a él, nuestros cuidados y la acción de los fármacos Ken empezó a mejorar. Tanto tanto que ya casi está perfecto. En la última ecografía el hígado ya parece casi normal.

IMG_2832

Que ocurrió? Las únicas sospechas son que pudo ingerir algún tóxico o algo por la calle en mal estado.. pero no sabemos la causa exacta de por qué le ha ocurrido esto a Ken.

Espero que os haya gustado la historia. Ésta vez ha tenido un final feliz, y Ken está así de contento 🙂

ken mini

 


Gure Ken

Hilabete berria, istorio berria.

Hilabete honetan istorio desatsegin baina final onarekin kontatuko dizuet. Gure Ken-en istorioa.

Ken gure atv Janireren txakurra da. Ingeles Setter jator jator eta  mainatsua.

Azaroaren 23an klinikara ekarri zuen. Bere etxeko eskaileretik erori zen eta oso zorabiatuta zegoen. Ken-ek arazo kardiako bat dauka aspaldi eta sinkope-mota bat izan zitekeela pentsa genuen. Elektrokardiograma eta analisi batzuk egin genizkion baina dena ondo zegoen. Klinikara iritsi zenean zurbil zegoen baina gutxitara gutxi bere kolorea berreskuratuz joan zen.

Hurrengo egunean Ken herrian egon zen eta ezer garrantzitsua ez zen gertatu baina igandean diarrea hemorragikoarekin hasi zen. Marisol bizkor etorri zen klinikara hura ikusteko. Berriro ere errepikatu zituzten analisiak baina normalak ziren, seroterapiarekin egun guztian egon zen eta etxera berriro ere joan zen.

Diarrea hemorragikoa

Diarrea hemorragikoa

Zer pasatzen zitzaion? Ez genekien…

Astelehenean Janire-k berriro ekarri zuen klinikara kontrolatuta egon zedila. Goiza ondo pasatu zuen baina eguerdian kaka gainean egin zen eta ez zen ezer mugitzen. Arratsalde horretan guztiz hori jarri zen, ez zen mugitzen eta oso txarto zegoen. Analitika berria egin genion eta orain bai.. gibela oso oso txarto zeukan. Ana, gure konfidantzazko ekografista laister etorri zen eta analisiak korroboratu zituen. Ken-en gibela oso gaizki zegoen, hepatitis bat zeukan. Zergatik? Ez genekien, kasu batzuetan zerbait egoera txarrean jateagatik gerta daiteke.

Ardura intentsiboak behar zituenez eta gu gauean geratzen ez garenez Janire-k Indautxura eraman zuen korrika.

Indautxun 3 egun egon zen eta hainbat prueba egin zioten, leptospira adibidez, baina gaixotasun infekzioso guztiak negatiboak ziren. Oso gaizki pasa genuen, ez zuen pinta onik..

Jada ardura intentsiborik ez zuela behar ikusi genuenean, gure klinikara bueltatu zen. Zorionek, nahiko hobetu zen medikazioarekin, nahiz eta arriskuan jarraitu.

Gure ardurei esker eta Janire-renak batez ere, Ken pixkanaka- pixkanaka hobetzen hasi zen. Kolorea normaltasunera itzuli zen eta analisiak hobetzen zihoazen. Gaur egun, zorionez, askoz hobe dago, bere analisiak arruntak dira eta bere gibela askoz hobe dago.
Lehenago azaldu dudanez gero ez dugu aurkitu hau Ken-i gertatu zitzaion arrazoia, susma dezakeguneko bakarra pozoiren bat edo kalean zerbait egoera txarrean jan dezala da. Ken ia alta emanda dago eta jada izualdia pasatu da. 🙂

Janire gauak pasatzen zituen bere etxean, Kenen ondoan

Janire gauak pasatzen zituen bere etxean, Kenen ondoan

 


Txakurkume berria etxean

Kaixo guztioi!!!

Seguru nago eguberri hauetan, etxe askotan, txakurkume berri bat daukazutela. Lehenik eta behin gogoratu behar dizuet txakurkume bat ez dela eguberrietan oparitzen den opari normala eta mahai baten gainean ipintzen duguna eta ahazten duguna.. Txakurkume bat kompromisu haundi bat da. Bada zaindu behar den, paseatu , eta albaitariaren gastuak gaixo jartzen denean ordaindu beharko dugun biziduna. Denbora asko eskaini behar zaie, eta onean eta txarrean beti zaindu. Kompromisu haundi hau ez bagaude seguru beteko dugunik, hobe da txakurkumerik ez adoptatzea ezta erostea.

Eta orain bai, zer egin txakurkumea etxera heltzen denean? 

cachorros2

Lehenengo egunetan txakurrak seguru sentitu behar da. Pentsa ezazue bere amaren eta anai-arreben ondotik baztertu dugula eta nola sentitzen den bere etxe berrian marka dezake bere portaera etorkizunean. Garrantzitsua da bere portaera obserbatzea baina inoiz ez ezer egiten behartzea, ez da orain ezer erakusteko garaia.

Txakurkumea seguru sentizeko garrantzisua da:

-Bere tokia izatea etxean ( bere ohea, bere burusia..)

-Lasai egotea eta lo egiteko toki lasaia izatea. Inork eragotzi gabe.

-Familiaren kide guztien aldetik etengabeko arau batzuk. Etxeko pertsona guztiek norma berberak izan beharko dituzte. Ez du balio aitak normal batzuk izatea, amak beste batzuk eta seme alabek besteak.. guztiak berdin aktuatu beharko dute.

cachorros 4

Elikaduraz hitz egiten badugu, gogoratu behar dizuet kalitatezko eta bere adinerako pentsu bat emango diogula. Gomendatzen da janaria 10 minututan zehar eguneko 3 aldiz eskaintzea eta platera gero erretiratzea. Ura garbi eta freskua egun osoan jarrita utziko diogu. Etxeko janaria edo hezurrak ezin dira inoiz bere dispozizioan utzi behar.

Egun guztietan txakurrarekin jolastuko dugu baina beti bere atsedena hartzen uzten. Haiek txandakatzen dira, jolasteko periodoak eta atsedena hartzeko periodoak.

Lehenengo astean ez gara kalera irtengo txakurkumearekin eta oraindik ere gutxiako parkeetan utzi.  Txertaketa-jarraibidea amaitzen denean kumea ateratzen hasi ahal izango duzue. Beti hasiko gara paseo motzak ematen eta denborarekin paseoak haundituko ditugu. Izan ezazue egonarria, denbora gutxitan nahi duzuen guztia atera ahal izango duzue 😉

Ikus dezakezuenez gero, txakur bat izatea responsabilitate haundia bat da gutxienez 10 urtetaraino, merezi den bezala ezin baduzue tratatu , beharbada beste maskota-mota bat izatea pentsatu behar izango duzue.

Edozein zalantzatarako klinikara deitu.

Agur bero bat!

cachorros

 


Sorospenak eta zigorrak

Kaixo guztioi!

Hilabete honetan txakur heziketaz hitz egingo dugu. Sarritan txakur-heziketan sorospenez eta zigorrez hitz egiten dugu. Oso erabilitako terminoak dira, baina ez ditugu beti ondo ulertzen, ezta ere zein inplikazio daukaten gure txakurren heziketan.
Portaeraz hitz egiten badugu termino orokorretan, esango dugu indartzen den portaera guztiak ,aukerak areagotuko ditugula gehiago pasa dezatela, eta zigortzen den gauza bera aukera gutxituko duela. Praktikara eramanda ez da beti hain erraza.

Lehenengoz, sorospenak eta zigorrak ez dira unibertsalak txakur guztientzat, baizik eta bakar eta esklusiboak. Txakur batentzat bere pentsuako ale simple bat sari nahikoa izan daiteke jauzi nagusi hirukoitz kiribil bat egiteko. Beste txakur batentzat, ordez, sofatik altxatzeko txuletoi samur eta zukutsu bat eman behar izango duzu. Txakur bakoitzaren gustu eta lehentasunak ezagutu behar ditugu sorospenak martxan jartzeko.

Zigorrekin berbera gertatzen da. Txakur batentzat gure ahotsa hari bakarrik apur bat altxatzea izan daiteke beldur atroz bat desenkadenatzeko zigorra. Ezkutatzeko, ihes egiteko, negar egiteko edo gainean pixa egiteko punturako zigorra. Guk “hainbestetarako ez dela” pentsatzen dugu, baina animali horrentzat beldur ikaragarri bat izan daiteke. Ordez, ozenki beste  txakur bati oihuka diezaiokegu, eta hura ez soilik zigorra bezala ikusi, baizik  eta sariaren moduan ikusi, gure arreta lortzen duelako..

Fereka sorospen handia izan daiteke, txakurrak nahiko positiboa bezala jasotzen badu.

Fereka sorospen handia izan daiteke, txakurrak nahiko positiboa bezala jasotzen badu.

 

Positiboko txakur-heziketan zigorrik gabe lan egiten dugu. Baina hasieran esan dugun bezala, zigorrak portaeren errepikapena gutxitu ahal ditzakete… Orduan zergatik ez ditugu erabiltzen? Lehenik eta behin, eta izaki burutsuak garelako,  beste modu bat bila dezakegu, eta ahal badugu, zergatik ez saiatu? Baina honek arrazoi nahikoa ez badirudi, arrazoi gehiago daude. Lehen esan dugun moduan zigorraren hautematea desberdina dela banako bakoitzarentzat.

Ez! – Oihukatzen badiogula zigortzen ari garela pentsa dezakegu.  Eta ez da gehienetan horrela gertatzen, alderantziz, saritzen ari gara gure arreta lortu duelako. Hau egoera gehiengotan gertatzen dena da. Gainera eta azken finean gure txakurrak asko maite ditugu! Inork ez du nahi haiei mina egitea ez haiek eragoztea, ikastea nahi dugu soilik. Eta horretarako ez dugu oihukatu behar.

Gainera, zigor-intentsitate nahikoa ematea lortzen badugu, denboraz areagotu behar izango dugu. Txakurrak zigorrekin erresistentziadun denboraz bilakatzen dira. Eta zientifikoki frogatu da zigorrek estresa eta beste arazo deribatu batzuei zor izandako beste zailtasun batzuk eman ohi dituztela (beharbada lortuko dugu uhalekotik ez dezala bota, baina oldarkorra beste txakur batzuekin problemak izaten buka daiteke…eta hori ez gaitu kompensatzen,ezta?).

Refuerzos

Zure txakurrak gustatzen ez zaizkizun portaerak baditu edo egokiak ez bazaizkizu iruditzen, hobea da beti positiboan erakustea edo bestela orientatzen zaituzten eta gidatzen duen etologo edo  txakur-hezitzaileekin harremanetan jartzea. Azalduko dizu zein diren sorospenik onenak zure txakurrarentzat  eta hobeto ikasteko lagundu ahal izango dizutenak.

 


¿Qué hace un Ayudante Técnico Veterinario?

Categoría: blog.

Hola a tod@s este año nuevo 2019!

He optado por traducir al castellano algunos de los blogs que más gustaron en Euskera el año pasado, así todos seréis capaces de entenderlos, aprovecharlos y disfrutarlos.

Mucha gente no sabe realmente que hace un ATV en la clínica, ya sea por desconocimiento de la profesión o porque en cada clínica somos “comodines” diferentes y se nos exigen diferentes labores. La explicación de lo que hace, o puede hacer un atv en la clínica es muy sencilla.

Las mismas labores que hace el veterinario excepto diagnosticar enfermedades o realizar cirugías

Si, si, habéis leído bien. Un/a atv realiza todas las labores de la clínica excepto entrar en consulta con los clientes a diagnosticar su enfermedad.

Por ejemplo, realizamos extracciones de sangre y las procesamos, ayudamos al veterinario/a a realizar radiografías, cuidamos de todos vuestros animales mientras están hospitalizados, los mantenemos limpios, los alimentamos y tomamos sus constantes diariamente. Revisamos junto a vosotros a vuestros animales después de las cirugías y comprobamos que todo esté en orden, además, os explicamos el tratamiento a seguir en casa. También ayudamos al veterinario/a durante las cirugías y las consultas. Algunos atvs, como yo, controlamos las anestesias de vuestros bichitos durante las cirugías, y también los vigilamos después de éstas.

Goiatz hospital

A todo esto hay que añadir labores de recepción, venta, pedidos y recepción de pedidos, papeleos.. y también hacemos de psicólogos cuando es necesario 😉 y siempre con una sonrisa (o eso intentamos).

Nuestra profesión se puede equiparar a la de cualquier enfermero/a que veáis en cualquier hospital. Pero mientras hacemos de enfermeras, también hacemos de auxiliares, de recepcionistas, de limpiadoras y de cualquier cosa que se necesite en la clínica en ese momento.

De momento, y para todos los que estéis pensando en aventuraros a estudiar esta preciosa profesión (porque lo es), tengo que contaros la parte fea de esta historia. Aunque parezca mentira, no disponemos de una cualificación oficial de enfermería veterinaria en este país. Para poder ser técnico veterinario hay que pagar costosos cursos en centros privados. En los que además no os van a dar ninguna titulación oficial, al menos de momento.

Hace unos años se empezó a ver la luz. El gobierno de España, reguló oficialmente la formación profesional de “asistencia a la atención clínica en centros veterinarios”, pero misteriosamente después de 6 años ya de esto aun no hay ni un solo centro en España en el que se imparta dicha formación profesional. Curioso verdad?  Tampoco tenemos ningún convenio colectivo que nos ampare (ni a atvs, ni a veterinarios)

goi conejo

Después de todo esto que os cuento, podréis deducir que trabajamos por pura vocación. Nos encanta trabajar rodeadas de bichitos por todas partes, pero también nos encantaría que se no valorase como profesionales de un sector, que es lo que somos.

Espero que os haya gustado el blog y que ahora entendáis un poquito más a cerca de ésta nuestra profesión.

Un abrazo muy fuerte, nos vemos por la clínica!

 

 

 

 

 

 


Ebakitze estetikoak

Zorionez, pasaden urtetik ilegalak dira ebakitze estetikoak. Aurrerapen handi bat da abere-ongizate kontuetan ekartzen duen lege hau. Animali bati errekuperazio neketsu, garesti eta mingarria izan ohi den kirurgiagatik pasatzea egiteak burugabekeria dirudi, baina gainera nahi dut, zuei txakur-heziketaren ikuspuntutik saihestu behar duten arrazoiez hitz egitea.

Tyson bere isatsa dauka, eta oso pozik gainera. Rocky bere belarriak ere mantentzen ditu. Zergatik behar ez diren amputazioak egitea?

Tyson bere isatsa dauka, eta oso pozik gainera. Rocky bere belarriak ere mantentzen ditu. Zergatik behar ez diren amputazioak egin?

Jada lehen beste blog batzuetan hitz egin dugunez gero, txakurrak oso ikuste animaliak direla klaro daukagu. Haien artean mugimenduengatik eta jarrerengatik komunikatzen dira. Adibidez, atzerantz dauden belarri batzuek, esaten digute txakurrak beldurra daukala, edo mesfidantza. Gainera,  seinale bat da beste txakurrentzat, gehienetan ez nahi duela harengana hurbiltzea esan nahi du. Beste seinale garrantsizu asko isatsarekin egiten dituzte. Hau mugitzen dutenean, pozik daudela esaten digute kasu gehienetan (ez beti)  edo agurtu nahi duela esan nahi izango du. Isatsa edo belarriak ebakitzen baditugu, bere komunikazioa askoz mugatuagoa izango da, eta gu eragiten dugu komunikazio falta hau ebakitze estetikoekin.

Komunikazioaren ahalmenik ez horrek, eragiten du, txakur hauek keinu askoz neurri gorakoak egin beharko dutela komunikatze hau lortzeko.  Adibidez, isatza ebakitua daukaten txakurrek, ipurdi guztia mugitu behar dute pozik daudela manifestatzeko , edo agurtu nahi zaituela zuri adierazteko.  Gehiegizko keinu hauek ere beste txakur batzuk ikara ditzake, eta agur-keinua hasi zuena bezala, buka daiteke borrokan ebakitutako txakurra oso etengabekoa bada. Kasu askotan txakur hauek besteekin komunikatzen ez dutenez lortzen eta “arazoak” beti izatea dutenez, beste txakurrez beldurra izaten bukatzen dute, eta beldur horrek oldarkorrak irudi dezatela eragin dezake.

Pozik, amputaziorik gabe :)

Pozik, amputaziorik gabe 🙂

Isatsak oreka mantentzen laguntzen die gure txakurrei, eta belarriek zikinkeriaz belarriak babesten dituzte. Anatomikoki bere izateko arrazoia dute, eta bere ebakitzeak arazoak sortzen ditu, horregatik gure klinika pozten da praktika hauek azkenik legez kanpo uzteaz.

Gu belarririk gabe politagoak gaude? Ez dut uste.. zergatik eragin behar dugu haiek gaizki pasatzea behar ez duten ebakitze hauekin? Zure animalia maite duzu? Orduan zaindu, eta ez diezaiozu beharrik gabe sufritzea eragin eta…

Ni beti izan nuen argi, ez lieke nire txakurrari sufritzea eragingo behargabeko ebakitzeekin

Ni beti izan nuen argi, ez nion nire txakurrari sufritzea eragingo behargabeko ebakitzeekin

Zalantzaren bat baduzue gai honi buruz harremanetan jar zaitezkete gurekin.


Txakur beltza eta bere sindromea

Kaixo guztioi hilabete berri honetan! Hilabete honetan txakur beltza eta bere sindromeaz hitz egingo dugu, gai oso interesgarri bat.

Txakur beltzaren sindromea asko ezagutzen dute txakur ostatuetan lan egiten dutenek. Txakur eta katu beltzak beste koloreetako animaliak baino arazo gehiago dituzte familia bat aurkitzeko eta ostatuetatik irtetzeko.. zergatik? Blog honetan gai honetaz hitz egingo dugu.

Txakur ostatu guztietan daude txakur eta katu beltzak, gehienetan oso karakter ona daukate baina inork ez da haietan fijatzen. Urteak pasatzen dituzte kaiola batean, bakarrik eta triste. Inork ez du nahi bere etxera eraman. Zergatik gertatzen da hau? Zer egiten dute animali beltzek diskriminazio hau merezitzeko? Hainbat arrazo daude, eta nahiz eta zentzugabeak izan, kalte asko egiten dituzte.

Beste edozein txakur bezain onak eta txaratsuak dira

Beste edozein txakur bezain onak eta txaratsuak dira

Ohikoa da telebistan eta pelikuletan txakur bat beldurra eman behar duenean, txakur beltz bat erabiltzea. Hau egiten du jende asko beldurra izatea txakur beltzei. Katuetan berriz, zori txarra ematen dutela esaten dute superztizioak.. Arrazoi zentzugabe hauek kalte asko egiten die animali beltzei. Animalia beltzen estigmak, kulturaletan bihurtzen dira, eta kasu askotan lagun edo familiarenak dira ezaugarri hauetako animalia bat adoptatzea pertsona bati galarazten diotenak: “Beldurra ematen du..” ” Zorte txarra emango dizu..”.

Beste aldetik, animali beltzak ez dira ondo ateratzen argazkietan, bere begitarteak ez dira ondo nabaritzen, horregatik zailagoa da argazki batekin animali horretaz “maitemintzea”. Babesle askok hau gertatzen dela dakite horregatik askotan animali beltzei kolorezko zapiak jartzen dizkiete edo beste osagarriak. Beste kasu batzuetan argazkilari profesionalak kontratatu behar dituzte animali hauei argazki politak ateratzeko.. bestela inork ez da haietan fijatzen 🙁

Blog honekin konzientzatu nahi dizuegu txakur eta katu beltzak beste kolorekoak bezain onak eta txeratsuak direla eta dizkriminazio hau ez dutela merezi. Ezin dugu sinetsi behar behinola antzinan hitz egiten zutenez edo superztizioetan.

Txakur edo katu bat adoptatzea pensatsazen ari bazaudete, zergatik ez beltza? Ez zaretela damutuko seguru nago.

Froga egiten dugu? 😉

Ni eta nire txikitxoa :)

Ni eta nire txikitxoa 🙂

 

 


Bero golpeak txakurretan

Bero golpeak pensatzen dugun baino komunagoak dira. Zer egin bero golpe baten aurrean? Nola jakin bero golpe bat duela gure txakurra? Irakurri bloga eta ideia orokor batzuk hartu.

Bero golpeak ez dira bakarrik udan gertatzen, oraindik beroa egiten du, eta oharkabe gaitezke.. Txakurrak ez daukate izerdi guruinak, ezin dute izerdi egin. Haiek arnasestuen eta bere hanketako kuxinengatik botatzen dute izerdia. Bero biziko egunetan, mekanismo hauek ez dira nahikoak eta zure maskotak arriskatzen du bero-kolpe bat, hilgarria izan ahal daiteke garaiz ez bada jokatzen..

Bero kolpe alarmen sintomak

Zure maskota bero-kolpe bat sufritzen ari den nola jakin?

  • Gorputz temperatura altua, 40 gradu baino gehiago.
  • Bihotz erritmoaren igoera, arnasketa oso azkarra eta neketsua.
  • Zianosia: Azalak odolaren oxigenaziorik ezetik ondorioztatutako tonu urdinxka lortzen du.
  • Balantzak eta dardara muskularrak. Bere indarren gainbeheraren nabarmena.

Zure txakurrak sintoma hauetako bat sufritzen duela ikusten baduzu, lehen laguntzak hari ematen saia zaitezke, baina albaitariarengana lehenbailehen eramatea beharrezkoa da.

Kontuz paseoekin bero asko egiten duenean

Kontuz paseoekin bero asko egiten duenean

Bero kolpe baten aurrean zer egin

Bere temperatura jaitsi beharko dugu lehenbailehen, baina es oso brusko, bestela garunan mina egin dezakegu.

  • Freska dezakegu pixkanaka pixkanaka, ur ez oso hotz pizka batekin.
  • Plastikozko poltsa bat jar dezakegu buruan birrindutako izotzarekin
  • Izotz-koxkorrak eman diezaiokegu, haiek txupatuz berreskura dezan pixka bat ura eta refreskatzeko.
  • Garrantzitsua da gure maskota deshidrata dadila saihesteko, ura erregularki edaten emanez.
  • Ez estali oihalekin, beroa barruan geratuko da eta ez da irtengo.
  • Animalia 39 graduetara iristen denean ez hozten jarraitu, hipotermia eragin dezakegu.

Bero golpea ez gerta dadin zer egin ahal dugu? 

  • Beti ura freskoa izan haiek edateko.
  • Izotz-koxkorrak eman haiek jolasteko eta bitartean refreskatzeko.
  • Eguzkitatik babestea; oso garrantzitsua da txakurrak leku fresko bat izatea eta eguzkitatik babestua.
eguzkitatik babestu

eguzkitatik babestu

  • Haizagailu bat edo aire girotua erabiltzea neurri ona izan daiteke ingurune-tenperatura jaisteko.
  • Busti ezazu!  Buruan eta enborrean batez ere, txakurraren tenperatura jaisten lagun dezake.
  • Garrantzitsua da bero gutxiago egiten duen uneetan txakurra paseatzera. Ariketa asko ere ez egitea bero asko egiten badu.
  • Txakur askok lurzoruan atsedena hartzen dute udan. Haien ohea oso beroa dagoen ondorioa izan liteke. Merkatuan beroak sakabanatzeari laguntzen dioten ohe asko aurki dezakezue.
Igerilekuak beti dira idei on bat bero golpeak ez sufritzeko

Igerilekuak beti dira idei on bat bero golpeak ez sufritzeko